Pons qui numquam stetit

Pulchritudo erroris: pretiosissima saepe non in victoria, sed in consideratione post rem male gestam invenimus.

Coetus ponticulum ex baculis cotidie obviis construere debebat.
Facile videbatur. Mox tamen confusio orta est. Parvi circuli suas rationes temptabant; parum coordinationis, minus sermonis. Manus inter se impediebant, consilia contradicebant. Pons numquam stetit.

Vera autem narratio postea coepit.
Post considerationem femina quaedam quiete ad nos accessit.
“Solutionem noveram,” inquit. “Hoc antea feci.”
Cur igitur nihil dixerat?

Responsum simplex sed grave fuit:
“Magister meus aderat atque omnia perperam faciebat. Sed non poteram palam dicere eum errare, poteramne?”

Quomodo vincerent exacte sciebat – sed tacebat.
Non odio, non inertia, sed reverentia. Ubi dux tangi non potest, etiam veritas silere incipit.

Quid hoc ostendit?
Vera ruina non erat pons, sed hierarchia in animis. Auctoritas nimis rigida desinit viam monstrare et murus fit. Solutio intra unam personam capta mansit, quia illa sibi ius loquendi non tribuebat.

Quod pretium?
Non tantum baculi collapsi, sed occasio amissa ut coetus vere cooperaretur.

Plura de ratione nostra

• Exercitatio ducum – auctoritatem et silentium intellegere
• Probatio candidatorum – mores sub vera pressione aperire
• Ratio nostra – ludus ut speculum hierarchiae