Imago quam nemo intellexit

Imago communis: totum videre non possumus nisi omnis pars et omnis prospectus adsit.

Sodales parvas tabellas fictiles pingere debebant, nescientes qualis imago tandem appareret.
Inter alia opera, per diem et dimidium, pingendum erat. Nonnullis hoc opus inane videbatur. Alii neglexerunt; alii partem suam sodalibus studiosioribus tacite tradiderunt.

In fine tamen omnis tabella reddenda erat, picta sive non picta.
Cum eas composuimus, tota imago apparuit. Quaedam tabellae simplices, quaedam rudes, paucae vacuae erant. Sed omnes aderant.

Nemo dum laborabat totam imaginem viderat; omnes tamen pars eius facti sunt.
Etiam qui parum studuerant curam quandam gesserant: opus tradiderant, tabellam reddiderant, filum non ruperant. Effecerant ut aliquid ad totum rediret.

Hic quietam responsabilitatem vidimus.
Contributio non semper alacritas aut actio directa est. Interdum simpliciter est tabellam non amittere. Ita coetus adhuc perficere potest, etiamsi pars tua parva, rudis, aut alteri tradita est.

In fine?
Imago completa erat; doctrina quoque: eventus communes communem curam poscunt, non parem vigorem ab omnibus.

Plura de ratione nostra

• Itinera profectus – mores per tempus apparentes
• Conventus sodalitatum – identitas ex partibus singulorum
• Ratio nostra – occulta per ludum visibilia facere