Consuetudo certandi

Instrumenta simplicia, intellectus altus: ovum servandum mores occultos de facultatibus communicandis aperit.

Meta clara erat: omnia ova salva manere debent.
Quisque coetus corbem accepit cum parte materiae necessariae:
forfices uni, gluten et cera alteri, papyrus tantum tertio.
Nemo omnia habebat. Una autem habebant.

Tamen simul atque materia divisa est, aliquid mutatum est.
Coetus in angulos suos recesserunt. Instrumenta retinuerunt. Submissa voce locuti sunt.
Nemo dixit, sed omnes iam quasi sciebant:
“Certamus.”

Ita quisque suum ovum tantum servare conatus est.
Opus commune in tacitum certamen conversum est.
Hoc consuetudinem certandi appellamus.

Est motus paene inconscius quo angulum, consilium, et facultates nostras defendimus, etiam ubi meta manifeste communis est.

Id non solum in ludis accidit.
Accidit inter officinas, collegia, urbes, et partes eiusdem domus.
Homines meum eventum tuentur, non nostrum.

Quid si paulisper substitissent atque quaesivissent:
“Num revera certamus?”

Materiam in commune posuissent. Consilia communicavissent. Munimenta callidiora fecissent. In fine non unum ovum, sed omnia servata essent.

Vera difficultas non erat casus ovi, sed habitus animi.

Consuetudinem certandi vincere significat cooperationem altiorem reperire:
successus est cum omnes vincunt.

Plura de ratione nostra

• Conventus ad concordiam – opera quae praesumptiones provocant
• Rursus ad ludum – fundamenta cooperationis renovare
• Ratio nostra – mores tacitos per ludum aperire