Regulam transiliens

Consideratio et conscientia Ludus et inventio Cooperatio et fiducia

Quattuor iuvenes tunicis Romanis funem magnum versant et transeunt; unus in angulo humi sedet sub arcu funis, callidam regulam circumveniendi rationem inventurus.

Agilitas ingenii: praecepta et regulas novo modo tractare discimus.

Certamen clarum erat: sub fune circumacto transire neque eum tangere.
Si funis semel verteretur nullo transeunte, totus coetus ab initio inciperet. Facile sonabat; facile non erat. Iuvenes saepius conati sunt atque saepe offenderunt. Contentio crescebat.

Tum aliquid praeclarum et paulo improbum accidit.
Unus non amplius tempus cursus quaesivit. In angulo ubi funis vertebatur humi consedit atque ibi mansit. Quia aliquis semper sub fune erat, regula proprie non fracta est. Ceteri deinde singuli tranquille transierunt.

Eventus? Victoria cum signo dubitationis.
Rationem exspectatam flexerant. Sed cum rogati essent quantum sibi laudarent, plerique modeste responderunt. Cur?

Consideratio pretiosa fuit.
Unus dixit: “Facillimam viam cepimus. Si difficiliorem cepissemus atque successissemus, multo magis gloriati essemus, quamvis idem eventus appareret.”

Quid didicimus?
Inventio non semper satisfacit si compendium tantum videtur. Meta valet; via quoque valet. Coetus regulam solverat, sed simul intellexit gaudium non ex solo fine, sed ex modo quo ad finem pervenimus nasci.

Plura de ratione nostra