Seditio iunci

Ubi nemo responsum novit, omnis vox locum invenit.

Collegium opus mirum accepit: nodum in uno iunco sicco ligare.
Nulla instrumenta, nulla fallacia – unus tantum culmus fragilis. Ridiculum sonat; id ipsum propositum erat. Nemo sciebat quomodo fieret. Nemo praestabat. Ne magister quidem.

Hoc aliquid mutavit.
Una sodalis postea dixit:

“Mirum erat – sententiam meam etiam coram magistro dixi. Numquam hoc facio.”

Cur?

Subito experientia superior non valebat. In hoc opere insolito nemo responsum habebat; nemo magis quam alius errare poterat. Ianua aperta est.

Ei plus quam iuncus fuit.
In opere cotidiano saepe tacebat, cogitans: “Magister multo peritior est.” In hoc autem momento ludicro vocem suam invenit – et bene se habuit.

Quid vidimus?
Cum hierarchia vel breviter liquescit, novae voces emergunt. Ludus spatium facit ubi homines plus audent, plus temptant, et fines quos veros putaverant fortasse imaginarios esse cognoscunt.

Et iuncus?
Fortasse fractus est, fortasse non. Non hoc quaerebatur.

Plura de ratione nostra

• Exercitatio ducum – quomodo hierarchia vocem singulorum formet
• Dies exercitationis – brevia experimenta manibus facta
• Ratio nostra – ludus ut instrumentum ad mores coetus cognoscendos